साहित्य सिर्जनामा जीवन बित्यो

एक अत्यन्तै स्वाभिमानी र स्वतन्त्र प्रेमी नारी हुन् साहित्यकार पारिजात . उनको वास्तविक नाम बिश्नुकिमारी वाईबा हो. अरूको निय्न्त्रन्म बस्न पटक्कै नरूचाउने यी साहित्यकारको जन्म वि .स १९९४ मा दर्जिलिन्को लिनिया चिया कमान भन्ने ठाउमा भएको थियो .उनका पिताको नाम के एन वईबा साथै माता अमृत वाईबा हुन् . साहित्यलाई जीवन समर्पित गर्ने यी साहित्यकारको बाल्यावस्था दर्जिलिन्को सुन्दर काखमा लडिबुडी खेल्दै आफ्नै किसिमबाट भएको थियो .फ्रक्भारी चापका कोपिला बटुलेर होस् या उनिउ घारीमा पल्टेर अथवा नाग्बेलिको माला लगाएर होस् उनले आफ्नो बाल्यावस्था हाँसेर बिताएकी थिइन् . ।

उनको जीवनलाई पहिलो पटक झक्झक्याइ दिने घटना आपुनै दाजु शिवको दर्दनाक मृत्यु थियो । पोखरीमा डुबेको मान्छेलाई बचाउन जाँदा २०१० सालमा उनको मृत्यु भएको थियो । यो घटनाले उनको संवेदनशील मनलाई मात्र हल्लाएन कि सम्पूर्ण परिवारलाई झक्झक्यायो ।२०११ सालमा पद्मकन्या विद्याश्रम डिल्लीबजारबाट उनले एस.एल.सी.परीक्षा उत्तीर्ण गरिन् । उनले पद्मकन्या क्याम्पसबाट २०१३ सालमा आई.ए र २०१५ सालमा बी.ए.उत्तीर्ण गरिन् । एम.ए.मा अङ्ग्रेजी विषय लिएर पढिन् । तर रोगका कारण जाँच दिन सकिनन् र पढाइको सिलसिला टुट्यो । विश्वविद्यालयबाट प्रमाणपत्र प्राप्त गर्ने अध्ययनको सिलसिला टुटे पनि उनको भावुक मनले नेपाली साहित्यको अध्ययनको सिलसिला जोडिसकेको थियो ।


नेपाली साहित्यको आकाशमा २०१३ सालदेखि कविताको माध्यमबाट आपुनो चिनारी सुरु गरेको भएतापनि गद्यलेखन प्रयासमा पनि निरन्तर लागिरहेको कुरा उहाँका चार वटा उपन्यास 'सङ्घर्ष', 'वर-पीपल', 'मानव', 'अन्तर्यामी' र 'शारदा' चित्त बुभुदो नभएको कारण जलाइदिएको कुराले स्पष्ट हुन्छ । यो लेखाइको समय थियो २०१८ देखि २०२१ सालसम्म । उहाँले यी सबै जलाएपछि अर्को पाँचौँ उपन्यासले तत्कालीन नेपाली साहित्यकाशमा ठूलो हलचल ल्याइदियो । 'शिरीषको फूल'ले २०२२ सालको मदन पुरस्कार प्राप्त गर्यो । लामाले राखिदिएको 'छेडुकोल्मा' र न्वारनमा राखिदिएको नाम 'पारिजात' सधैँ ओझेलमा परिदियो । नेपाली आकाशमा 'पारिजात' नाम चम्कन थाल्यो ।



स्वास्थ्या झन्झन् खराब हुँदै गयो । हाड-जोर्नीको रोग त छँदै थियो त्यसमाथि पनि क्षयरोग अल्सर दम पनि थपिएर बाँच्न मुस्किल पारिदिए ।तर पनि आफ्नी एकमात्र बहिनि सुकन्यको हेरचाहमा उनि अघि गईन . , .
यिनै संघर्सशील साहित्यकारले नेपाली साहित्यलाई दिएको अमुल्य धन या पुस्तक हरुका नाम निम्नानुसार छन् .
आकांक्षा
पारिजातका कविताहरु
बैशालु वर्तमान
मैले नजन्माएको छोरो
आदिम देश
सडक र प्रतिभा
साल्गिको बलात्कृत आशु
बधशाला जादा आउदा
शिरिषको फुल
महत्ताहीन
बैसको मान्छे
तोरीबारी
बाट र सपनाहरु
अन्तर्मुखी
उसले रोजेको बाटो
पर्खालभित्र र बाहिर
अनिदो पहाड संगै
परिभाषित आखाहरू
बोनी आदि ..........
यसरि जन्मथलो दार्जिलिं भए पनि कर्म थलो नेपाललाई नै बनाएकी कर्मठ पारिजात आजीवन अविवाहित नै रहेर प्रतिकुल परिस्थितिसंग जुद्दै निरन्तर साधनारत रहिन . रूग्ण शरीरलाई घिसार्दै साहित्य सिर्जनामा लागिपरेकी अथक साधकलाई नियतिल ठ्गेपानी लक्ष्मीले उपेक्षा गरेपनि सरस्वतीले भने सधै माया गरिरहिन .